પ્રેમ એટલે…

 

[1] પ્રેમ એટલે… સંતોષ

ક્યારેય નહોતી વિચારી એવી સ્થિતિ;
ન સહેવાય કે કહેવાય એવી સ્થિતિ.

જીવનનો સાર છે હવે પામી લીધો;
મોક્ષ ચહું નહીં, જો, તને પામી લીધો.

તું આકાશ ને તું જ ધરતી મારી;
એક તો સમય હશે, બની રહીશ હું તારી.

ડરું છું ક્યાંક તું દૂર ન થઈ જાય;
જીવન જીવવા કરતાં સહેવાનું ન રહી જાય.

કદાચ જો તું સમજે મારી લાગણીનો સમન્દર;
તો એના હર બુંદમાં જોજે તને ઓ હમસફર.

[2] પ્રેમ એટલે…. નિખાલસતા

મને ગમે છે તું
ને તને ગમી ગઈ હું;
તો પછી શાને કાજ
શરમાઈને ચૂપ રહું ?

ચાહુ, જણાવું હું બધાંને
મને એ મળી ગયું,
જેને પામીને તો મારું
સપનું હકીકત થયું.

મનમાં અનેક સવાલો
હતા વિના જવાબ,
સવાલો એ હલ થયા ને
મળ્યું સુખ લાજવાબ.

આંખોમાં હવે આંજું
પ્રેમનું જ કાજળ,
પ્રેમ જ વરસાવે
આભમાંથી વાદળ.

પ્રેમ જ કણકણમાં
પ્રાણ પૂરી રહ્યો !
પ્રેમ જ જીવન રંગોળીમાં
રંગ ભરી રહ્યો.

પ્રેમ શ્વાસમાં, પ્રેમ પ્યાસમાં
પ્રેમ દીસે હરદિશ;
પ્રેમ આપી જીવન મારું
સફળ કર્યું ઓ ઈશ !

[3] પ્રેમ એટલે… શબ્દો

શબ્દોથી વણાતાં વાતોનાં વસ્ત્રો;
શબ્દોથી જ ભોંકાતાં શૂળ-શાં શસ્ત્રો.

શબ્દોની રમતમાં હોય જે પાવરધા;
દુનિયાને તો જીતી લે છે એ બંદા.

શબ્દોને ગમે તેમ બહાર લાવી દો,
નહિંતર એ તોડશે ક્વચિત્ શિસ્ત-કાયદો.

શબ્દો મનમાં રહી જ્યારે બને વિચાર,
અચાનક બહાર આવી કરે લાચાર.

શબ્દોથી જીતવા શબ્દોનો સાથ લો,
કડવા શબ્દોને પ્રેમથી માત દો.

[4] પ્રેમ એટલે….. શોધ

ભીંતરમાં છે છુપાયો;
આતમમાં તું ઘૂંટાયો,
છતાં હજુ પરાયો !
કહે ક્યાં છે તું પિયુ ?

સપનાંમાં તું મલકાયો;
પવન બની લહેરાયો;
સ્પર્શી ગયો સવાયો
કહે ક્યાં છે તું પિયુ ?

સાગરમાં તું સમાયો;
આ દિલમાં તું સચવાયો;
આ આંખમાં છલકાયો !
કહે ક્યાં છે તું પિયુ ?

જાણ્યો છતાં અજાણ્યો
કોણ છે એ ભેદ ન જાણ્યો !
હવે સામે આવ, સાવરિયા !
અરે ! ક્યાં છે તું પિયુ ?

- બંધનમાં મુક્તિ – પૂજા શાહ